بعد از دو ماهی که علی آقا سعی میکنند با سینه خیز رفتن به آمال وآرزوهاشون دست پیدا کنند الان دیگه می‌تونه از پله ها بدون نیاز به کمک بالا بره ولی ما ترجیح می‌دیم همچنان نامحسوس هواش رو داشته باشیم. از دیروز هم چهار دست و پا میکنه. اما وقتی بحث سرعت در میون باشه همون سینه خیز ترجیح داره. سینه خیزهای علی کامله. انگار یه دوره سربازی رفته باشه. هرکی علی رو در حال سینه خیز می‌بینه ،  از سینه خیز رفتنش خوشش میاد. اسباب بازی‌ها رو دوست داره. وقتی مامان و بابا نیستن خودش رو با اسباب بازیها سرگرم می‌کنه. الان دیگه غان غان هم یاد گرفته و موبایل و ماشین رو رو زمین هل میده. وقتی مامان و بابا از سرکار میان به سرعت میاد و خودش رو تو بغل ما جا میکنه. بعد هم با انگشت اشاره اشاره میکنه و بقیه انگشتها رو به حالت مشت در میاره و هی دستش رو تکون میده. اگه بتونم ازش در این حالت عکس بگیرم عکسش رو میگذارم. دنبال توپ رفتن و شوت کردن رو هم خیلی دوست داره. راستی علی ما غلغلکیه!

پسر گلم هروقت به تو نگاه میکنم رحمت و لطف بیکران الهی را می‌بینم. تو فرشته کوچولوی زندگی ما شدی و شادی و شعف را با خود برای ما به ارمغان آوردی. نمی‌توانم بیان کنم میزان شادیم را وقتی که در چشمان زیبایت می‌نگرم و شوق وشعف کودکانه را در آن میبینم. چشمانت دنیایی بیکران از نعمت‌های الهی را در بر دارد. برایت دنیا و آخرتی نیکو آرزومندم.